onurkblog

                  2018 yılında ilk maratonumu tamamladıktan sonra, bir triatlon yarışını bitirme hayalleri kurmaya başladım. Bu hayalin hedefe dönüşmesi çok uzun zaman aldı. Zira triatlon; yüzme, bisiklet ve koşu branşlarının birleşimi olan bir spor. Triatlon yarışlarında, mesafeler yarışın cinsine göre değişmekle birlikte önce yüzüyorsunuz, sudan çıkıp bisiklete biniyorsunuz ve sonra da koşuyorsunuz. O zamanlar bu üç spordan sadece koşuyu yapabiliyordum. En son 15 yaşında bisiklete binmiştim. Yüzmeyle ilişkim de tatillerde suya girip serinlemekten ibaretti. Boyuma   ve bütçeme uygun bir bisiklet edinebilmek   bir yılımı aldı. Gerek evde (trainer denen icat sayesinde) gerekse dışarıda bisiklet sürmeyi (yeniden) öğrenmem çok zor olmadı. Yüzmeyi ise erteledikçe erteledim. Aylar yılları kovaladı, planlar yapıldı, türlü çeşitli sebeplerle bu planlar ertelendi, hayatımda spordan daha çok önem verdiğim...

  Woody Allen’ın 1977 yapımı Annie Hall adlı filmi, aşağı yukarı söyle bir monologla başlar:   “Eski bir şaka vardır. İki yaşlı kadın, Catskills Dağ otelindedir ve biri diğerine şöyle der: “Buradaki yemekler gerçekten çok kötü.” Diğeri: “Evet, biliyorum ve porsiyonlar da çok küçük.” Hayat hakkında böyle düşünüyorum. Yalnızlık, acı ve mutsuzlukla dolu ve çok çabuk da bitiveriyor. Benim için önemli bir diğer şaka da şu: “Benim gibi birini üye olarak kabul edecek hiçbir kulübe üye olmak istemezdim.”” Üzerine sayfalarca psikolojik ve felsefi analiz yapılabilecek bu iki cümle, öncesinde öyle planlamadığım halde, Pazar günü katıldığım Turkcell Gran Fondo İzmir bisiklet yarışının benim için özetiydi adeta. Bu sene, kayıt olduğum 4 yarıştan sadece 1 tanesine (İzmir Maratonu) katılabilmiştim, diğer üçüne farklı sebeplerden ötürü gidememiştim. Turkcell Gran Fondo İzmir’e de kayıtlar açıldıktan kısa bir süre sonra kaydoldum. Kara bahtımın izin vereceğine dair haklı şüphelerim olmasına...

  Douglas N. Adams’ın artık bir bilimkurgu klasiğine dönüşen meşhur kitabı Otostopçu’nun Galaksi Rehberi’nde Derin Düşünce isimli bir süperbilgisayar, hayat, evren ve her şeye dair nihai sorunun cevabı olarak "42" sonucunu verir. Süperbilgisayarın bu hesabı yapması tam 7,5 milyon yıl sürer ve bu cevap, kitaptaki karakterleri pek de tatmin etmez zira cevap kesindir ama pratik bir fayda sağlamamaktadır. Bilgisayar da sorunun pek muğlak bir şekilde formüle edildiğinden dem vurmaktadır. 42’nin tam olarak cevabı olduğu sorunun ya da soruların daha doğru bir açıklamasını yapabilmek için, Derin Düşünce adlı bu süperbilgisayar, kendisinin daha yeni bir versiyonunu kurmak zorundadır. Bu yeni versiyon da Dünya’dır. Sonrasında olaylar gelişir. 42’nin anlam ve önemi bununla da bitmiyor. Eski Mısır mitolojisinden Tibet tarihine kadar birçok yerde karşımıza çıkan bu sayı, aynı zamanda maraton mesafesinin kilometre cinsinden karşılığı. 42 km.’lik (aslında tam olarak 42,195 km) bu yarışa mar...

  Bu yazıyı, bu seyahatin üzerinden 2,5 yıldan fazla zaman geçtikten sonra yazıyorum. Yazma sebebim, detaylı bir gezi rehberi hazırlayıp, bu saatten sonra Beyrut’a turist olarak gitmeye cüret edecek koca yürekli insanlara tüyolar vermekten ziyade, hafızamı zorlayıp şimdiye dek gördüğüm en ilginç kent olan Beyrutla ilgili anılarımı olabildiğince canlı tutabilmek. 2019 yılının Şubat ya da Mart ayında, aynı senenin Ramazan bayramını yurtdışında değerlendirmeyi düşünüyorduk eşimle. Vize derdi olmayan, çok uzakta da olmayan (çünkü iki – üç gün ayırabilecektik), böbreklerimizi çaldırmayacağımız, daha önce gördüğümüz yerlere benzemeyen bir yer olsun diye düşünüyorduk. Ismarlama bir akademisyen ilânı gibi oldu. Bu kriterleri karşılayan tek yer Beyrut’tu. Tabi dikkatli davranmazsak böbreklerimizi çaldırmaktan çok daha büyük güvenlik problemleriyle karşılaşabilirdik. Pegasus’un o zamanlar Antalya’dan Beyrut’a direkt uçuşları vardı. 3 saat araba kullanmak, aktarmayla uğraşmaktan çok daha ca...

                  Takvimlerin Ekim ayının ikinci yarısından Pazar haricindeki herhangi bir günü gösterdiği, akrebin de saatin kadranında ikinci turunu attığı bir vakit, Uğur Abi dükkana gelip beni ziyaret etmişti. Biraz hoşbeşten sonra konu kaçınılmaz olarak tanışma vesilemiz olan koşuya ve bu uğraşının en eğlenceli kısmı olan yarışlara geldi. Aralık ayının ilk hafta sonunda İda Ultra’nın yapılacağından   bahsetti Uğur Abi. İlk başlarda pek ilgimi çekmemişti zira ultramaratona yönelik pek bir antrenmanım olmadığı gibi daha önce hiç patika yarışı koşmamıştım da.   Ne var ki bu senenin benim için hedef yarışı olan Powerman Duatlonu ikinci kez ve bu sefer belirsiz bir tarihe ertelenmişti. Bu durumda, Kaz Dağlarının harika coğrafyasında koşmak için kendime bir şans verebilirdim. Yarışın web sitesine girip baktım ve 36 kilometrelik parkuru gözüme kestirdim. Bu noktada kaçınılmaz olarak ansiklopedik bir ...

                  “Amma da yazmışsın, kim okuyacak bunu” diyenler için dört cümlelik dev hizmet (ya da TL&DR): 2 yıl aradan sonra ilk yarışımı Kaş Yarı Maratonunda koştum. Sağlıklı bir şekilde tamamladım. Harika insanlarla tanıştım. Kaş, mükemmel   bir yer. En son 3 Kasım 2019’da İstanbul Maratonunda koşmuştum. 3 saat 50 dakikada bitirmiştim. 3üncü maratonumdu ve PB (kişisel en iyi derece) yapmıştım. Bir ay kadar herhangi bir hedef belirlemeden keyfime göre koşmaya devam ettim. Sonrasında da Mart 2020’de Antalya Maratonu’nda bir kez daha koşmaya karar verdim. 2020’nin Ocak Ayında, daha önce hiç geçirmediğim kadar şiddetli bir grip geçirdim, bir hafta yorgan döşek yatacak kadar şiddetli. Hani kimilerinin Corona resmi olarak ülkemize teşrif etmeden evvel Corona geçirdiklerini iddia ettikleri türden bir rahatsızlıktı. Hâliyle o bir hafta ve nekahet dönemindeki bir hafta antrenmansız geçti. El yor...